"I think the most important thing
a woman can have - next to talent,
of course - is her hairdresser."

Joan Crawford
Jessica Blogt

Toen wist ik nog niet dat...

11 August 2014

Voor degenen die nog niet de kans kregen het artikel te lezen of het artikel gemist hebben!

... ik volledig kaal zou worden op mijn elfde.

Jessica (26): "Zoals je kunt zien, had ik als klein meisje een mooie volle haardos.Als mijn vriendinnen en ik ons verkleedden als de Spice Girls, was ik altijd Victoria Beckham, omdat ik hetzelfde lange bruine haar had.

                 

Maar in het derde leerjaar begon mijn haar uit te vallen. Ik kreeg enkele kale plekken ter grootte van een muntstuk. Toch waren mijn ouders en ik niet in paniek. Ik vond het zelfs een beetje fascinerend. Mijn mama naar me mee naar een homeopaat die me wat pilletjes voorschreef. Al snel groeide mijn haar weer terug. Tot in het zesde leerjaar. Deze keer viel mijn haar er met grote plukken uit.

Elke keer als ik er met mijn handen doorging, had ik enkele lokken vast. Amper twee maanden later was ik volledig kaal. Alopecia Areata was het verdict, een aandoening waarbij je al je lichaamshaar verliest. De oorzaak is tot vandaag nog altijd niet bekend. En er is ook niets aan te doen. Het meisje op deze foto was een zorgeloos kind met veel vriendinnetjes, maar van dat meisje bleef in het middelbaar niks over. Mijn medeleerlingen pestten mij voortdurend. Ze trokken mijn hoedje af of vertelden iedereen dat ik een vreselijke ziekte had. Ik wist niet dat kinderen zo wreed konden zijn.

Voor ik kaal was, zag ik altijd het goede in andere mensen, maar als je op straat wordt nagewezen of mensen noemen je gepluimde kip, dan word je wel harder. Vaak kwam ik huilend thuis van school en trok ik me terug. Op een bepaald moment zat ik zo diep dat ik niet meer wilde leven.

Van een mama zou je verwachten dat ze je steunt, maar dat gevoel gaf ze me niet. Toen mijn haar uitviel, liet ze bij zichzelf haarextensies plaatsen. Mij gaf dat het gevoel dat ze enkel aan zichzelf dacht. De band met mijn moeder was al niet schitterend, maar dat ze er niet voor me was, dat was de druppel. Er is toen iets gebroken in mij. Als klein meisje had ik nooit kunnen denken dat ik jaren later geen contact meer zou hebben met mijn eigen moeder.

Pas op de hogeschool ben ik weer opengebloeid.Ik had eindelijk een mooie, hippe pruik gekocht en vertelde mijn klasgenoten snel de waarheid. En ze reageerden heel goed. Plots had ik weer veel vriendinnen, ik wist amper nog hoe ik daarmee om moest gaan. Waarschijnlijk is dat de grootste verandering die mijn aandoening teweeg heeft gebracht. Ik heb de neiging om mensen weg te duwen, omdat ik bang ben dat ze me toch niet zullen aanvaarden. Vooral in relaties met mannen speelt me dat parten, bijna al mijn vriendinnen zijn intussen getrouwd of wonen samen. Ik ben vrijwel de enige vrijgezel in onze vriendenkring. Niet dat ik daar ongelukkig over ben, maar het heeft wel rechtstreeks te maken met mijn aandoening. Als ik 'normaal' was, zou mijn leven een stuk makkelijker geweest zijn.

Toch ben ik heel gelukkig. Thuis zet ik mijn pruik bijna nooit op, ik vind mezelf mooier zonder haar. En ik moet tenminste mijn benen of oksels nooit scheren. (Muhahahahaha :)) Ik heb geleerd om voor mezelf op te komen en om voorbij het uiterlijk van mensen te kijken. Ik zou zelfs durven zeggen dat het mijn leven heeft verrijkt!