"People always ask me
how long it takes to do my hair.
I don't know, I'm never there."

Dolly Parton
Jessica Blogt

Nostalgie by Ingrid and the Hairry's

20 december 2015

Nu de Sint terug naar het warme Spanje is teruggekeerd, al had die man met deze lente-temperaturen ook in Belgiê kunnen blijven, is de tijd weer aangebroken om Kerstmis te vieren.

Dozen worden van de zolder gehaald en er wordt plaats gemaakt voor de kerstboom. Terwijl ik deze aan het optuigen ben, ga ik langzaam nostalgieen. Als kind mee helpen de kerstboom te versieren en het stalleke zetten, dat was wel indrukwekkend. We hadden jarenlang gekleurde ijspegels als verlichting. Daar waren bij aankoop ook reservelichtjes bij. Nu noemen we die dingen LEDlampjes zonder reservedingen bij. Alle mogelijke kleuren van kerstballen en kerstfiguren die je soms moest vastklemmen aan een tak. Als je deze dingen niet van vroeger bewaard hebt, kan je deze soms nog vinden in de kringloopwinkel.

Het stalleke, gemaakt door mijn grootvader, mocht prijken naast de boom. Stenen figuren die toch al wat meegemaakt hadden: een koning met een halve neus, een schaap met 3 poten, een herder die een stukje van zijn hoofd miste... Toen mocht echter kindje Jezus nog niet in zijn kribbe liggen, want hij was nog niet geboren. Op kerstnacht mocht hij dan plaatsnemen in zijn kribbe.Nu mag hij van mij al meteen in zijn bedje. En na Kerst kwam Nieuwjaar kijken. Wat had ik een hekel aan die verplichte nieuwjaarsbrief. Je moest hem eerst in schoonschrift en natuurlijk in drievoud zonder fouten schrijven.Eerst in klad, dan op gelijnd papier die daarna op de  nieuwjaarsbrieven geplakt werden door middel van Bart Pritt. De brieven moesten ten gepaste tijden voorgelezen worden als het muisstil was en iedereen aandacht had. Meestal ging het vooraf door een opmerking van meter/peter die toch eens moest zeggen: liefste meter/peter, hoe meer gy geeft hoe beter. We werden dan wel beloond met een cadeautje en een envelopje waarvan je een deel moest sparen en van het andere deel iets mocht kopen.

Wat me ook doet terugdenken aan die tijd zijn de feestmenu's. Een glaasje cider (cava, prosecco, enz bestond nog niet en champagne was redelijk duur.) gevolgd door een krabcocktail en tomatensoep met veel ballekes. Als hoofdgerecht rosbief of gebraad met een groentenkransje en kroketten. Als nagerecht nog een chocomousse of wat rijstpap... Het water komt me al in de mond. En die recepten kwamen allemaal uit ons kookboek van de KAV of het kookboek van de Boerinnenbond.'Komen eten' bestond toen nog niet en ook Jeroen Meeus was nog niet geboren.

 

Meezingen met 'A white Christmas' van ene BINKKROSBIE en kijken naar de film 'Onder moeders vleugels' gaven je toch dat echte kerstgevoel.

Inmiddels ben ik al bijna een halve eeuw en ben ik keifier als mijn metekind haar nieuwjaarsbrief voorleest aan mij en een dikke knuffel volgt. Ik vraag me af of 'the sound of music'  ook dit jaar weer de revue passeert en of het een witte of groene kerst wordt.

Terwijl vang ik een glimp op van mijn Hairry's die op hun staander pronken zonder versieringen en ben ik bijna zeker dat zij voor een groene Kerst opteren.Want een vooruitzicht met een kerstmuts op hun bol, daar worden ze niet vrolijk van.

Voor iedereen een Hairry Christmas,

Ingrid en de Hairry's