"I think the most important thing
a woman can have - next to talent,
of course - is her hairdresser."

Joan Crawford
Jessica Blogt

Dat ik ze mis ja...

7 januari 2016

Dat ik mis...

Hoe ze soms zo boos kon worden als we niet naar papa luisterden of als we weer nieuwe kleren of prulletjes van ons zakgeld hadden gekocht, want op dat vlak was ze nog wel wat van de oude stempel: we moesten sparen. Of aan hoe ze 's avonds de pannen bovenhaalde om nog wat lekkers voor ons te maken zodra papa de deur uit was om te gaan werken. Haar lach, haar kookkunsten, want wat kon ze koken... Af en toe waag ik ook eens een poging om haar recepten tot een goed einde te brengen, maar het zal nooit hetzelfde zijn.

Soms zet ik de film 'La vita è bella' op, gewoon voor de muziek die we draaiden op haar begrafenis. En dan durf ik huilen, huilen als een klein kind om wat ik mis en om wat zij mist... Ondertussen ben ik afgestudeerd als kleuterjuf, heb ik een vaste job, een huis gekocht,... Allemaal momenten die ik zo graag met haar had gedeeld hopend dat ze trots op me zou zijn. En ik probeer mijn best te doen, voor haar en als het zo eens wat tegenzit, probeer ik tegen haar te babbelen. Al vind ik dat nog steeds wat ongemakkelijk en raar. Eigenlijk heel gek zelfs... Moet ik nu Italiaans tegen haar praten of is dat niet nodig? :) Zou ze mij begrijpen? En nog belangrijker, kan ze mij horen? Is er nog iets na dit leven? Als dat zo is, hoop ik dat ze erg gelukkig is, herenigd met haar grote liefde die ze veel te vroeg heeft af moeten geven.

Mijn nonno stierf in 1968 ten gevolge van een auto-ongeluk en mijn nonna bleef alleen achter om voor haar 2 kinderen te zorgen. Bij het ongeluk raakte mijn papa ook gewond en hing zijn leven aan een zijden draadje. Gelukkig kwam hij er goed door en kregen ze steun van familie die mee vanuit Italië naar België was gekomen om te werken in de mijn. Mijn nonna kreeg veel tegenslagen te verwerken en toch was ze er altijd voor ons. Natuurlijk vonden we dat soms ook wel vervelend. Je kent dat wel, als je jong bent, neem je de raad van die oudjes niet snel aan. Nu achteraf apprecieer ik het des te meer en mis ik haar kleine bemoeienissen en zelfs de momenten van ergernis.