"People always ask me
how long it takes to do my hair.
I don't know, I'm never there."

Dolly Parton
Jessica Blogt

2007

5 januari 2016

2007 is een jaar dat ik nooit vergeten zal, een emotioneel jaar met ups, maar vooral downs. Een jaar waarin mijn hele leven veranderde en niets meer zou blijven zoals het was. Ik hou niet zo van veranderingen, moeten jullie weten en al zeker niet van ingrijpende veranderingen. Dat is één van mijn trekjes. In 2007 werd mij heel wat afgenomen, maar kreeg ik tegelijkertijd zoveel kansen. Een verwarrend jaar met vele leuke hoogtepunten alsook veel verdriet.

Op 3 maart 2007 stortte mijn wereld in. Die avond om 21.50 stierf mijn Nonna. Voor wie niet het niet weet: Nonna is Italiaans voor grootmoeder. Ik weet nog dat ik 's morgens met mijn toenmalige vriend in de Fun stond. Gele ballonnen had ik nodig voor mijn stage... Ik volgde toen al de opleiding kleuteronderwijs. Ik kreeg telefoon van mijn papa met het nieuws dat de dokter bij nonna geweest was en dat die gezegd had dat ze aan haar laatste uren was begonnen en dus op sterven lag. In een waas van paniek vertrokken we naar huis en brachten we de hele dag/avond met de familie door wachtend tot het moment zou komen dat ze van ons heen zou gaan.

Iedereen ging apart afscheid nemen, maar ik kon dat niet, wou dat niet. Ik was helemaal nog niet klaar om afscheid te nemen en het enige wat ik kon doen was haar hand vasthouden, er kwamen geen woorden uit. Liefst van al wilde ik zeggen dat ze nog niet mocht gaan, dat ze nog zoveel samen met ons moest doen, dat ik ze nodig had en toen het moment daar was, schreeuwde ik uit onmacht en was ik zo boos. Er werd niets meer gedaan... Een gevoel bekroop mij en ik liep zo snel ik kon de badkamer in. Alles wat nog in mijn lijf zat, moest er uit.

Ik durfde haar niet meer vastpakken, was bang dat ze zo anders zou aanvoelen. Wou niet dat het mijn laatste herinnering aan haar zou zijn. De dokter kwam haar dood vaststellen, maar toch drong het niet echt door... Dit kon toch niet echt zijn... Uiteindelijk zijn we vertrokken voordat de begrafenisondernemer haar kwam halen. Dat beeld wilde ik niet zien, want hoe je het ook draait of keert, ze stoppen je gewoon in een plastic zak. Heel de nacht ben ik bang geweest, dat ze ergens zou tevoorschijn komen. Het was precies alsof ik haar aanwezigheid voelde en ik zag ook dingen die er niet waren.

Maanden durfde ik niet alleen slapen, sliep ik bij mijn vriend thuis of trok ik mijn matras mijn papa of mijn broer zijn slaapkamer in. Als ik alleen was, kreeg ik paniekaanvallen en was ik altijd angstig. Het duurde lang vooraleer ik mij over de dood van mijn nonna kon zetten. Ik durfde haar kamer niet meer in, liep niet waar haar ziekenhuisbed had gestaan, durfde de kelder niet in,... en ik was enorm ongelukkig. Ik vond het zo oneerlijk! Boos om de tijd die ik nog met haar wou en niet meer kreeg.

Ik denk zo vaak aan haar en af en toe hoor ik muziek waarbij ik zo hard aan haar moet denken. Zo dwalen mijn gedachten helemaal af als ik het liedje van 'Dat ik je mis' hoor, want wat mis ik haar. Het omschrijft wat ik diep vanbinnen voel. Ik zoek haar in alles om me heen en al weet ik dat het zo beter is, kan ik het niet helpen dat ik ze zo mis. Zo omschrijft Maaike Ouboter het in haar lied en de muziek die dat ondersteunt... breekt me soms...